Kleur

Kato is helemaal "into" kleuren de laatste tijd. Ze vraagt regelmatig om een nieuwe kleurplaat of neemt haar kleurboek bij de hand. Gezellige hobby, relatief arbeidsvrij voor de ouders, zowel tijdens als na de activiteit.
Daarna komt ze haar meesterwerken tonen aan ofwel mama, ofwel papa, het ligt eraan wie er in de buurt is, en dan wordt het à la limite beslist dat deze tekening heel speciaal voor p(m)ap(m)a gemaakt is. In de praktijk zijn de meeste tekeningen wel voor papa, niet omdat hij per se meer in de buurt is, maar omdat hij toch wel duidelijk het meeste tekeningen verdient, in de ogen van deze bijna vijfjarige prinses.
Want papa, ja papa is toch wel de grootste baas, en de liefste in huis, en als ons gezin in kleine groepjes moet worden ingedeeld voor bepaalde activiteiten, dan wordt Sam altijd aan mama toegewezen, terwijl Kato haar papa trouw blijft.
En dat herinnert me eraan: er zit een groot feest aan te komen, want Kato heeft vandaag haar papa ten huwelijk gevraagd. Op de knieën. In de badkamer.

Van zodra de praktische details bekend zijn, laat ik het u vanzelfsprekend weten.

Vakantie

Ik heb al ruim een week vakantie. Maar L niet (enkel op kerstdag was hij een hele dag thuis).
Ik heb er al erg van genoten, van de luie ochtenden, het rustig kunnen ontbijten met de krant erbij en waar de kinderen lang in pijama kunnen rondlopen; van de leuke spelletjes, het voorlezen, het rollebollen; van het huishoudelijke werk waar ik wat meer tijd voor kan maken: het koken, het bakken, het opruimen en uitruimen van kastjes; van het buiten zijn, voetballen met Sam, korte wandelingetjes; van een kerstdrink met de buren; van kerstavond met ons vieren knus en gezellig...

Maar nu heb ik er langzaamaan genoeg van. Niet dat ik per se weer wil gaan werken (hoewel een nieuwe job wel lekker spannend is), maar ik wil weer eens wat meer buitenkomen. Wat meer volwassenen rond mij, eens een goed en rustig gesprek voeren over "grote mensen dingen"... Niet constant geroep en gejoel rond mijn hoofd. Niet elk kwartier een vraag over eten en drinken en plassen. Niet elk halfuur een ruzie op minder dan vijf meter afstand.

Ach ja, ik weet het, ik heb een luxeprobleem. Mensen in mijn nabije omgeving sukkelen met hun gezondheid. Of ze hebben zieke kinderen. Of ze hebben iets ergs meegemaakt.
Ik mag me gelukkig prijzen dat ik mijn kostbaarste bezit gezond en hevig bij me heb. En ik ben ook erg dankbaar hoor.

Echt.

Genoeg

Ik heb er ronduit genoeg van. Het hele avondritueel is bijna elke dag om zeep doordat ze ruzie maken over de lakens. Ik schreef het al eens eerder, er gaan dagelijks zowat drieëntwintig lakens, vijfenvijftig dekens en zeventig knuffels mee naar boven en beneden. Ik overdrijf misschien lichtjes, maar goed, het zal er niet zo ver naast zijn.
Je zou denken dat ze keuze genoeg hebben, maar Sam moet dan net dat laken hebben wat Kato heeft, en krijgt hij er tien voor in de plaats, dan is het nog niet goed. En ruilt hij dan zijn deken voor het o zo gegeerde laken, dan wil hij ineens toch liever zijn deken. Onderhandelen over knuffels levert zo nu en dan een goede deal, maar de laatste tijd doen ze zo tegendraads als oranje-blauw. Hun eigen "status quo" is aantrekkelijker dan de consensus, zeg maar.
Hoe het ook zij, ik voel elke zenuw in mijn lijf door dat gezeur en geween. Op de duur werd de spanning zo ten top gedreven dat ik nog luider ben beginnen roepen dan zij. Mijn hart klopt nu nog in mijn keel.

Dit was de druppel, morgen gaat de hele zwik in de was en daarna komen ze de kast niet meer uit.

Zaterdagochtend

Om half zeven werd ik wakker. Sam ook. We gingen naar beneden en ik zette hem voor tv met een fles melk, en ging snel douchen. Daarna aten we samen een boterhammetje, en dan was het brood op. Toen kwam Kato naar beneden en die had honger.
Toen dacht ik: kom, ik bak snel pannenkoeken (want ik heb daar al geruime tijd zin in omdat dat zo gezellig is, maar het kwam er nooit van). Kato vond het een super-idee en vroeg beleefd: "mag ik helpen mama?" Natuurlijk mag je helpen lieve kind.

Ze zette een klein stoeltje naast het aanrecht om haar handjes te kunnen toesteken. Sam zette naar dit voorbeeld zijn tripp-trapp ernaast. Omdat ik zo zelf geen plaats meer had, schoof ik z'n stoeltje dus wat op, onder protest, en begon aan de werkzaamheden. Ik nam de juiste hoeveelheid bloem en zij mochten het dan zeven. Eerst Kato de ene helft, dan Sam de andere helft. Dan mochten ze er elk om beurt een schep suiker bij doen. Dan brak ik de eieren en mocht Kato de beide helften uitgieten. Vervolgens mocht Sam er een beetje melk bij gieten, en Kato mocht roeren. Sam wilde ook wel eens roeren, en Kato mocht dan melk bij gieten. Tot zover liep alles gesmeerd. Maar Sam wilde eigenlijk melk bijgieten EN roeren. Dus begonnen ze te vechten voor de garde. Dit ging gepaard met veel geroep en intussen begon het me te dagen dat dit zo niet snel genoeg vooruit ging, het was immers al 8u15 en om 9u15 moesten we bij de tandarts zijn. Ik nam de garde uit hun vier handen en zei boos dat ik het zelf wel zou doen als ze niet overeenkwamen. Door dit oneindig onrechtvaardig besluit volgde er een huilbui die kon doen vermoeden dat ik hen ook in het deeg had proberen te gooien. Uiteindelijk gaf Sam het op en ging spelen. Kato hielp nog met kloppen en toen was het deeg klaar. Zonder klonters. Prachtig hoor! en vooral... gezellig! Ik ging aan het bakken en na enkele aangebrande exemplaren (doordat Sam mijn aandacht trok), begonnen ze er echt uit te zien als opa-pannenkoeken.


Zijn de pannenkoeken zo lekker als die van opa? , vroeg ik.
Ja hoor, zei ze, ze zijn even lekker. Ik glom. Opa is wel een kei in pannenkoeken bakken.


Ze smulde er enkele naar binnen, en ik, ik bakte voort.
Toen ze genoeg had stopte ik met bakken en liet de rest van het deeg maar even voor later.

Ik liep naar Sam en het hing in de lucht: hij had een vuile broek.
(Een plasje lukt meestal wel op het potje, maar het grotere werk doet hij liever al hurkend.)
Ook lagen alle kranten en papieren, die papa gisteren in een doos had gestoken om mee te geven met de vuilniskar, allemaal verspreid over de kamer.
Een verse broek dus, en nog even op het potje voor een plasje hoor Sam, dan spoel ik intussen even je broek uit.

Hoewel hij zeer goed weet dat hij niet rechtstaand mag plassen, deed hij het wel, omdat ik toch niet keek. Met het bekende gevolg: kousen, potje en vloer nat.
Ondertussen was het bijna 9u en begon ik me stilaan op te jagen.
Kato moest zichzelf maar snel kleden en dan hup jongens, tanden poetsen want we moeten naar de tandarts. Sam wilde zijn mond helemaal niet meer opendoen, want ik was iets te boos geweest over zijn rechtstaand plassen. Maar het moest wel deze keer! Mond OPEN Sam!


Daarna jassen aan, kom op nou, het regent, je moet wel deze aandoen!
Nee ik wil mijn giensjas! En ik wil mijn poesje meedoen!
Ik ook poesj!
Sam neem dan je hondje
NEEEEEEEEEEEEE KAAN!
OK doe dan je kraan mee.
Ik wil nog een pannenkoek! Ze zijn wel een beetje goed maar niet zo goed als die van opa...

Duh! Zo typisch: op het moment dat je denkt dat je geen kinderen had moeten nemen, steken ze nog een dolk in je hart!


Nu, voor ik een volgende keer aan pannenkoeken begin, zorg ik eerst dat er aan een aantal beginvoorwaarden voldaan is:

1) Sam moet zindelijk zijn
2) Ik neem twee beslagkommen en twee gardes
3) Ik doe dit enkel en alleen als ik twee lege uurtjes te vullen heb en dus niet op de klok moet kijken...



Gelukkig waren we toch nog op tijd bij de tandarts en moesten we zelfs nog wat wachten zodat ik even op adem kon komen... En hoewel ze gedurende deze wachttijd hun frustratie van de pannenkoekenbak met hun stembanden en voeten van zich afschudden, waren het voorbeeldige kindertjes in de spreekkamer van de tandarts!

En daarna werd het toch nog een superleuke dag:


* binnenspeeltuin
* terug thuis een middagdutje/siësta
* pannenkoeken eten dit keer
* buiten spelen in een zalig zacht herfstweertje
* lekkere quiche gemaakt als avondeten en zelfs de kinderen hebben veel gegeten

Stress

Met de eerste schoolweken is schijnbaar ook de stress weer toegenomen. Haasten haasten haasten. Boos zijn, opjagen, zenuwen.
Soms moet ik dus ook even tegen mezelf zeggen: geniet er eens van. Denk eens even alleen aan datgene waar je op dat moment mee bezig bent en niet aan wat je nog allemaal zou willen of moeten, of aan wat deze of gene gezegd heeft de vorige dag.
Vanavond heb ik met Kato een sprookje gelezen, Sneeuwwitje. Dat bracht toch enige rust. Spijtig dat Sam er doorheen zat te roepen, al spelend met zijn kraan, en soms zeurde omdat iets niet lukte.
Na Sams dutje deze namiddag, hebben we nieuwe schoenen gekocht voor beide kinderen. Ik doe dat graag, nieuwe dingen kopen. Alleen moesten we tijdig terug zijn en zat er veel volk in de winkel. Het moest dus vlug gaan.

Zo kan ik dus niet van die dingen genieten. Integendeel, mijn thermometer loopt gestaag hoger en hoger, tot ik bijna op ontploffen sta tegen dat ik de kinderen in bed steek.
En daarna is er rust. Maar toch weer niet. Want ik kijk niet met plezier terug op zo'n dag.

Spelen

Het zijn weer drukke tijden: er is namelijk nogal veel te doen in de zomer, qua activiteiten in onze gemeente. Dit weekend waren er feesten van de Chiro. Zowel voor de ouders als voor de kinderen is dit heel plezant, we zien veel bekenden en iedereen kan gezellig praten of spelen.
Er was zelfs live volksdansmuziek en iedereen mocht meedoen. Sam stond liever te kijken.

Even later had hij iemand gevonden om de bouwwerktuigen in zijn boekje eens aan te tonen. Algauw stond er heel wat volk naar te kijken...

Kato had tweemaal geluk: zowel zondag als vandaag werd ze geschminkt. Een bloemenmeisje wilde ze vandaag zijn. We waren toen met een aantal gezinnen samen op een gemeentelijke speeltuin. Wat een leuke plek, niet eens heel ver van ons maar ik was er nog nooit geweest. We hebben op dekens gepicknickt en de kinderen liepen van het ene speeltuig naar het andere en dan weer even bij de mama's en de papa's. Een zeer ontspannende namiddag.


Die helaas weer slecht afliep doordat Kato mijn "bevel" om te stoppen met lopen naar de parking helemaal negeerde en zij dus -gevolgd door haar broer- eerst alleen aan de auto aankwam. Seconden later kwam ik aangerend met alle tassen en jassen in mijn handen. Het was er op dat moment niet gevaarlijk maar je weet nooit op een parkeerplaats. Die oncontroleerbare impulsiviteit die haar soms overvalt, doet haar alle bevelen vergeten. Ze doet soms zomaar wat in haar opkomt. Ze had bv. vanmiddag het pakje Prince koeken dat ik meehad, helemaal opengescheurd. Alle koeken los natuurlijk, en ik had geen doos mee. Niet zo erg, maar zulke dingen maken wij dus dagelijks mee met haar: ze grijpt iets vast en begint eraan te prutsen zonder na te denken. Als ik even niet oplet maakt ze alles kapot wat ze kan vinden. In bad pakt ze de douchezeep of shampoo en begint alles uit te gieten. Ook terwijl ze weet dat dat niet mag.

Mijn toffe meid kan heel lief zijn, ze is heel open en sociaal, ze is zeer slim en leergierig, en we zijn heel erg trots op haar. Maar je moet ogen op je rug hebben met haar in de buurt. Alle tassen of zakken die ze kan vinden pluist ze uit en ze verstopt in haar zakken wat ze wil hebben. Geniepig doet ze wat ze wil, ook al weet ze dat er straf volgt als het uitkomt. Het feit dat het soms niet uitkomt is blijkbaar al genoeg om het risico te nemen.

Zotte zondag

Het is weer één van die dagen, waarop zowel Kato als Sam niet toegeeflijk zijn, niet weten wat ze willen en voor het minste in paniek slaan of boos worden.
Ik heb ze beide al in de hoek moeten zetten, dreigen met "geen ijsje vanmiddag" (en het is nog wel Vlaamse Kermis vandaag) en ik heb al serieus op mijn tanden moeten bijten om mijn geduld niet te verliezen...

Bijvoorbeeld: ze willen bellen naar oma, maar er neemt niemand de telefoon op. Als ik dan de telefoon terug wil om de tweede oma te bellen, gooit Sam de telefoon op de grond in een colère.

Kato wil een stylo om op de krant te "schrijven" ("we gaan niet op onze armen schrijven hoor mama") maar even later zie ik strepen op onze houten aankleedtafel...

Kato wil dan spelen met haar pop en de buggy, maar Sam wil nu toevallig ook met die pop spelen. Ik probeer Kato dan de beer aan te smeren, maar dat wil niet pakken, ik moet een andere pop gaan halen boven (ik doe het liever zelf want papa mag uitslapen en Kato zou teveel lawaai maken). Als ik terug kom met twee andere poppen, wil Sam die ook en krijgt Kato niets. Soms probeer ik me die ruzies niet aan te trekken en ze zelf tot een consensus te laten komen, maar meestal lukt dat niet hoor...

Even later hebben ze dan elk twee "babies" en elk een buggy, maar toch ligt Sam ineens op de grond en heeft ergens pijn. Het is niet erg maar er volgt toch een dikke huilbui en dan ga ik Sam maar troosten met een boekje op schoot. Het blijkt dat hij Kato's lakentje had gepakt en zij had hem dan maar omvergeduwd met haar buggy...

Nu hebben we de duplo-blokken bovengehaald en Sam heeft er al mooie torens mee gemaakt, terwijl Kato poppenmoeder speelt en gaat wandelen en eten maakt voor de baby...
Warempel een toonbeeld van een perfect huisgezin... Maar voor hoelang?

Karakter

Ons twee kinderen zijn op een bepaald vlak precies het tegenovergestelde van elkaar.

Kato, die antwoordt op bijna alles wat we vragen "nee", maar ze laat zich wel ompraten met goeie argumenten. Als ze iets wil nemen, dan doet ze dat zonder te vragen, omdat het toch wel weer niet zal mogen. Maar als we dan zeggen dat ze het moet laten liggen, dan legt ze het wel terug (meestal toch).

Sam daarentegen zegt bijna altijd "ja". Maarrrrrrrr, wanneer hij "nee" zegt, dan is het ook werkelijk "nee" en dan kan je hem daar niet vanaf brengen. Als hij iets leuks ziet liggen, dan vraagt hij altijd eerst of hij ermee mag spelen. Maar als hij het per se wil, dan moet het zelfs mee in zijn bed, al is het een boek of een auto of iets anders waar hij zich kan aan bezeren. En afpakken gaat dan gepaard met een stevige huilbui, soms tot hij echt over zijn toeren is...

Ik weet niet wie nu eigenlijk de koppigste is. Maar verschillend als ze zijn, ze zijn blijkbaar perfect complementair!