Openbaar vervoer

Sinds ik in de stad werk, verplaats ik me meestal met de bus. Dat is een aangenaam vervoermiddel, als je niet te lang moet wachten. Daarenboven kom je nogal eens bekenden tegen, met wie je dan een babbeltje slaat over het werk, de kinderen, recente reisverhalen, enz.
Er wordt dan soms ook wat afgelachen, en je dag is dan al half goed, al is het nog geen negen uur 's ochtends.
Ook als ik er alleen op zit, geniet ik van het half uurtje rust. Radio 1 via koptelefoontje, wat naar buiten kijken, meer moet dat niet zijn om te ontspannen.
Morgen ga ik niet met de bus. Ik ga met de auto naar het station, met de trein naar de luchthaven, en met het vliegtuig naar Manchester, om daar een taxi te nemen.
En 's avonds in omgekeerde volgorde.
Qua ontspanning lijkt me dat iets te veel van het goede. Om 6u30 vertrekken en rond 22u (als alles goed gaat) terug thuis.

Virussen en fietsen

Het is maar te hopen dat er hier geen virus of bacteriële infectie binnengedrongen is, want gisteravond voelde ik me ineens een slappe vod, hoofdpijn, misselijk, moe, ik wilde om 18u30 al niets liever dan in mijn bed kruipen. Het was eigenlijk heel plots opgekomen. De kinderen waren echter nog niet moe genoeg om in bed te stoppen, dus nam ik maar een dafalgan om het nog even vol te houden. En eens ze dan in bed zaten voelde ik me stukken beter. Vandaag niets aan de hand.
De kinderen hebben daarentegen allebei een lelijke hoest, en hun wangen en oren zagen rood. Geen koorts tot nu toe, maar Sam zag er toch wat ellendig uit en had lichte verhoging, dus heb ik hem een lepeltje junifen gegeven, en allebei kregen ze een lepel hoestsiroop. Nu maar hopen dat we de nacht rustig doorkomen.

Intussen bereid ik me mentaal voor op een toch wel grote verandering: een andere job. Naast de verandering in omgeving, collega's en jobinhoud, is er nog het vervoer. Nu ga ik met de auto naar het werk, na eerst de kinderen naar school gebracht te hebben. Maar mijn nieuwe job is veel makkelijker bereikbaar met het openbaar vervoer, in mijn geval met de bus. Dus ga ik de kinderen eerst met de fiets afzetten en daarna de bus nemen aan de dichtsbijzijnde halte. In nood kan ik ook nog wel met de auto naar de school rijden en die daar ergens laten staan en dan de bus nemen, maar kan L onze "grote" auto niet gebruiken om de kinderen af te halen of boodschappen te doen, ipv zijn 20 jaar oude polootje.
De fiets dus, dat vinden de kinderen eigenlijk ook leuk, weer of geen weer. Als ze goed aangekleed zijn valt dat trouwens best mee en kweken ze wat weerstand. Nu heb ik twee stoeltjes op mijn fiets: eentje aan het stuur en eentje op de bagagedrager. Maar deze oplossing zal niet lang meer kunnen, de benen zijn te lang voor de voetsteuntjes.
De oplossing lijkt me een aanhangfiets voor Kato, terwijl Sam dan achterop de bagagedrager zit.
Maar ik heb helemaal geen kennis van aanhangfietsen. Tips voor een goede aankoop zijn dus welkom.

Collega's

Ik schrijf zelden over het werk, omdat dat een geheel andere zaak is. Dit is een privé blog over mijn kinderen, die bij voorkeur niet door collega's wordt gelezen, tenzij enkele speciale uitzonderingen... Toch kan je werk en privé leven niet altijd scheiden, zo is vandaag maar weer eens gebleken.
Een collega waar ik al zes jaar mee samenwerk, gaat van job veranderen, en gaf vandaag haar afscheidsreceptie. Hoewel dat bij ons helemaal niet de gewoonte is, had ik al twee maal voor andere collega's een korte afscheidsspeech voorbereid (bij ons komt en gaat er nogal veel volk, het is een universiteit met heel veel tijdelijke contracten, vandaar). Ook zo vandaag dus. Het was maar kort, amper een A4'tje, maar sentimentele dwaas als ik ben begon mijn stem bij de laatste paragraaf te trillen en voor ik het wist stonden de tranen in mijn ogen. Hoewel ik bijna geen woord meer kon uitbrengen, stamelde ik mijn litanie af en was helemaal de kluts kwijt.

Tja, wat een mens niet allemaal over heeft voor zijn collega's! Misschien heeft het ermee te maken dat ik over twee maand zelf een andere job start?
Benieuwd hoe ik me op mijn afscheidsfeestje zal rechthouden. Ik heb alvast een tip gekregen: er bestaan anti-tranen pilletjes. Ja echt!