Openbaar vervoer

Sinds ik in de stad werk, verplaats ik me meestal met de bus. Dat is een aangenaam vervoermiddel, als je niet te lang moet wachten. Daarenboven kom je nogal eens bekenden tegen, met wie je dan een babbeltje slaat over het werk, de kinderen, recente reisverhalen, enz.
Er wordt dan soms ook wat afgelachen, en je dag is dan al half goed, al is het nog geen negen uur 's ochtends.
Ook als ik er alleen op zit, geniet ik van het half uurtje rust. Radio 1 via koptelefoontje, wat naar buiten kijken, meer moet dat niet zijn om te ontspannen.
Morgen ga ik niet met de bus. Ik ga met de auto naar het station, met de trein naar de luchthaven, en met het vliegtuig naar Manchester, om daar een taxi te nemen.
En 's avonds in omgekeerde volgorde.
Qua ontspanning lijkt me dat iets te veel van het goede. Om 6u30 vertrekken en rond 22u (als alles goed gaat) terug thuis.

Fiets

Nu ik een aanhangfiets heb om Kato naar school te brengen, terwijl Sam op het stoeltje zit, is het wel de bedoeling dat ik toch probeer om 1 keer per week met de fiets te gaan werken, om zo de frequentie geleidelijk op te drijven tot misschien wel dagelijks.

Nu de kinderen sinds gisteravond uit logeren zijn bij oma, ben ik vanmorgen vol goeie moed met de fiets naar het werk vertrokken. Het had wel gesneeuwd en alles lag wit, maar het klaarde weer op en de lucht was zo mooi blauw. En dat onze straat volgesneeuwd was, wilde ook niets zeggen, de straat loopt dood en hier strooien ze nooit. De andere straten zouden wel sneeuwvrij zijn. En Frank Deboosere had gezegd dat het 's avonds ook niet meer zou sneeuwen. Dus ik zocht regenvest, sjaal, wanten en muts bijeen, deed mijn bottinnen aan en ging naar het tuinhuis om mijn fiets te pakken.
Eigenlijk al van zodra ik de aanhangfiets eraf had gedaan en al mijn tassen in de fietstas had gestoken en mijn sjaal goed in mijn jas had gepropt en mijn muts opgezet en ik de fiets uit het tuinhuis had gereden, begon het weer fel te sneeuwen. Maar al die moeite voor niets? Ha neen hé, ik ging toch!
Toen ik onze straat uitreed bleek die niet de enige te zijn die nog ondergesneeuwd was, de strooidiensten waren ons dorpke precies vergeten.
Bijna aan het dorpsplein aangekomen dacht ik mijn fiets daar toch te ruilen voor de bus. Maar ik heb geen goed fietsslot om hem vast te zetten aan een paaltje. Te riskant, dus ik zou doorrijden tot de garage van hele lieve mensen, waar ik de aanhangfiets ook veilig mag achterlaten indien nodig.
Met toegeknepen ogen en mijn muts zo diep over mijn oren dat mijn gezichtsveld verkleind was tot katarakt-niveau, fietste ik lustig door. Totdat mijn wiel onderuit schoof en ik ernaast in de zachte sneeuw belandde. Met slechts een beetje pijn aan mijn rechterbeen en nog wat natrillend ging ik verder ten strijde. De laatste straat was echter te wit en te glad, en dat stuk heb ik dan maar te voet gedaan.

Ik voelde de hele dag niets speciaals, maar na vanavond terug dat eindje gefietst te hebben, blijken mijn schouder en nek toch een beetje averij te hebben opgelopen.
Zou ik morgen opnieuw proberen?

Nogge blogge?

Ik heb zo van die periodes - dat heeft u ongetwijfeld gemerkt - dat ik hoegenaamd geen inspiratie heb om te bloggen. Een blog, dat moet namelijk leuk zijn, en interessant en het lezen waard. Maar wat heb ik te vertellen dat én leuk is, én interessant én dan nog eens goed geschreven?
Eum, daar moet ik dus soms hard over nadenken.
En daar heb ik dan 's avonds helemaal geen energie meer voor.
Maar we gaan daar aan werken, aan die energie. Een goede methode zou zijn, om vanaf nu de fiets te nemen naar het werk. Het is gezonde beweging, goed voor de conditie en weerstand, en het spaart tijd uit (wachttijden bij de bus), en het is goedkoop! En tijdens het fietsen kan je zo goed bezinnen en komt er vanalles door je hoofd. Misschien wel blog-inspiratie.
Ik heb het gisteren geprobeerd. Het is 9.5 km, dus zo een goed halfuur voor een beginneling als ik. Maar de eerste 1.5 km moet ik de kinderen (+ boekentassen) op de fiets meenemen, en daar doe ik dus al 10 minuten over. Vandaag had ik er dus alweer geen zin meer in.
Toch neem ik me voor om morgen terug te fietsen.
En misschien breng ik dan 's avonds hier verslag uit.

Vakantie

Ik heb al ruim een week vakantie. Maar L niet (enkel op kerstdag was hij een hele dag thuis).
Ik heb er al erg van genoten, van de luie ochtenden, het rustig kunnen ontbijten met de krant erbij en waar de kinderen lang in pijama kunnen rondlopen; van de leuke spelletjes, het voorlezen, het rollebollen; van het huishoudelijke werk waar ik wat meer tijd voor kan maken: het koken, het bakken, het opruimen en uitruimen van kastjes; van het buiten zijn, voetballen met Sam, korte wandelingetjes; van een kerstdrink met de buren; van kerstavond met ons vieren knus en gezellig...

Maar nu heb ik er langzaamaan genoeg van. Niet dat ik per se weer wil gaan werken (hoewel een nieuwe job wel lekker spannend is), maar ik wil weer eens wat meer buitenkomen. Wat meer volwassenen rond mij, eens een goed en rustig gesprek voeren over "grote mensen dingen"... Niet constant geroep en gejoel rond mijn hoofd. Niet elk kwartier een vraag over eten en drinken en plassen. Niet elk halfuur een ruzie op minder dan vijf meter afstand.

Ach ja, ik weet het, ik heb een luxeprobleem. Mensen in mijn nabije omgeving sukkelen met hun gezondheid. Of ze hebben zieke kinderen. Of ze hebben iets ergs meegemaakt.
Ik mag me gelukkig prijzen dat ik mijn kostbaarste bezit gezond en hevig bij me heb. En ik ben ook erg dankbaar hoor.

Echt.

Doen

Hebben jullie dat soms ook, dat je in gedachten heel veel wil doen, maar er eigenlijk geen fut voor hebt en dat het dan blijft bij erover dromen?
Zo heb ik bijvoorbeeld zin om dit weekend vlaai te maken (ik heb geen idee hoe dat moet, maar dat weet mijn schoonbroer, bij deze een oproep voor het recept alstublieft?), om te breien (maar ik wist niet wat, een sjaal lijkt me zo saai maar iets moeilijker kan ik niet; kijk wel eens bij Francine, wat een prachtige kaboutertjes toch!), om de eendjes te gaan voeren met de kinderen, om een lang bad te nemen, mijn fiets in orde te zetten (ik heb al maanden een kilometerteller liggen die er nog aan moet), enzovoort, enzovoort.
Maar het dan echt DOEN, dat is een heel stuk moeilijker.
Vandaar dat ik het nu even opgeschreven heb, zo blijft het langer in mijn geheugen zitten, en kan ik er morgen dadelijk invliegen, zonder dat ik eerst urenlang moet nadenken over wat ik eens zou kunnen DOEN, als ik eens vijf minuten tijd heb...

En dan ga ik nu slapen, zodat ik morgen ook nog energie heb, om vanalles te DOEN.

Wist je dat

... ik er soms echt van kan genieten om huisvrouw te zijn? (echt soms hoor)

... we in de vakantie tijd hebben om cakejes te bakken en dat zelfs een supermakkelijk recept heerlijk smaakt?

... er in Gent vanalles te doen was deze week, en wij genoten hebben van twee kindertheatervoorstellingen en een circusoptreden?

... Kato eigenlijk echt wel graag knutselt en verft en tekent?

... Sam sinds vandaag ook zijn grote behoefte op het potje of toilet kan doen?

... wij nog altijd het zomeruur-ritme onder de leden hebben en dit vooral 's ochtends? *gaap*

... eens Halloween voorbij, het al tijd begint te worden om te denken aan Sinterklaas, Kerstmis en Nieuwjaar?

... Sam volgende donderdag drie jaar wordt?

Weg stress!

Vanmorgen was het de eerste woensdagochtend dat ik thuis was terwijl zowel Sam als Kato op school zaten. Ik heb dus de gelegenheid met beide handen gegrepen en ben naar een boetiek hier op het dorp geweest, na mijn ochtendlijke kopje koffie.
Op anderhalf uur tijd heb ik daar wel 20 kledingstukken gepast en heb er veertien stuks (jawel u leest het goed) van gekocht... En op de valreep ook nog een mooi rokje voor Kato.
Het hoeft niet gezegd dat ik heel wat euro's armer ben, maar gezien ik nooit tijd heb om te gaan winkelen voor mezelf (alleen en in alle rust dus), en ik daar heel veel dingen mooi vond (en prijs/kwaliteitsgewijs een goede zaak), heb ik dus niet getwijfeld en alles wat me enigzins stond, meegenomen. Er is trouwens slechts 1 broek die gestreken moet worden, al de rest is kreuk- en strijkvrij.

Een nieuwe buitenkant maakt toch ook een beetje een frisse binnenkant!

Dit is het meest frivole dat ik gekocht heb, maar oh zo leuk: franjes en frutseltjes, een heel mooie gebreide vest!

En hierin zit een groot deel van de buit. Een klein deeltje is naar mijn moeder voor wat secuur naaiwerk (broeken moeten iets korter)

Ikeaaaargh

Hoewel ik graag eens naar Ikea ga, is twee keer op één week tijd meer dan voldoende.
Terwijl ik vorige week lekker alleen kon gaan, zat er vandaag niets anders op dan met ons vieren te vertrekken. Dat garandeert natuurlijk de nodige kinderdrukte en bijhorende stress. We waren wat later vertrokken dan voorzien, nl. om 10u15 terwijl ik liever al om 9u30 in de auto had gezeten. Op zich geen probleem. Ter hoogte van Aalst zat de E40 echter muurvast. Gelukkig konden we er nog tijdig afrijden. Maar om de juiste weg te vinden moesten we enkele keren rechtsomkeer maken en het ook nog eens vragen aan een druk telefonerende en onwetende bediende van een reisagentschap. Nu, om 11u40 waren we er toch ongeveer. Door het zonnige weer was er gelukkig niet veel volk en hopen parkeerplaats. Omdat het al tegen de middag liep zijn we direct doorgelopen naar het restaurant en gelukkig maar, want terwijl wij direct bediend werden (zelfs nauwelijks tijd om even na te denken wat je wil eten, die mensen zijn daar zo gewend dat het rap moet gaan), stond er terwijl wij aan tafel zaten, al een lange rij wachtenden.
Ik had deze keer echt een boodschappenlijstje gemaakt want ik had echt goed nagedacht over hetgeen ik wilde. Helaas zou de kleerkast echt niet in onze auto kunnen, daarvoor zullen we later een andere oplossing moeten zoeken. Voor de kinderkamer hebben we wel twee Poang zeteltjes gekocht, een Bekram keukentrapje, Minifängst opbergers, Bar magneetlijsten, een Malm opbergbak, een plank om aan de muur te bevestigen en zes Glis bakjes. Niet slecht hé. Voor het laatste item op mijn lijstje, een Faktum kast met Rubrik magneet/krijtdeuren, hebben we echter vijf Ikea-personeelsleden moeten bevragen, en thuisgekomen hebben we moeten constateren dat we wel zwarte deurtjes hebben, maar dat ze niet magnetisch zijn en dat je er niet kan op krijten. (Gelukkig zijn we daar achter gekomen zonder de verpakking te openen waardoor we ze nog wel zullen kunnen ruilen.) Geen enkele van die (duidelijk niet al te snuggere) personeelsleden wist dat een Faktum kast de basis is voor een Ikea-keuken (geef toe, iedereen die de catalogus al eens langer dan tien minuten heeft bekeken, is daar toch van op de hoogte?) en Rubrik ("Rubik?") kenden ze al helemaal niet. Je moet daar dus echt alles zelf uitzoeken zeg, en dat op een dag met relatief weinig klanten. Thuis hebben we nog eens goed in de cataloog gekeken en inderdaad, Rubrik wil niet direct zeggen dat er magneet/krijtverf op zit. Maar hoe zo'n magneetdeur dan wel heet, mag Joost weten.
Mij zal je in Ikea niet snel(*) meer zien na vandaag. Gelukkig wil L maandag alleen terugrijden om de kast te ruilen...

(*)toch niet de eerste drie maanden ;-)